آسم شغلی چیست؟ چه شغل‌هایی می‌توانند باعث بیماری ریه شوند؟

آسم شغلی چیست؟ چه شغل‌هایی می‌توانند باعث بیماری ریه شوند؟

به گزارش مجله اینترنتی توزلو به نقل ازیگ پزشک

آسم شغلی آسمی است که در اثر تنفس بخارات شیمیایی، گاز‌ها، گرد و غبار یا سایر مواد در محل کار ایجاد می‌شود. آسم شغلی می‌تواند ناشی از قرار گرفتن در معرض ماده‌ای که شما به آن حساس هستید یا یک ماده سمی تحریک‌کننده ایجاد شود.

مانند سایر انواع آسم، آسم شغلی می‌تواند باعث تنگی نفس و خس خس سینه شود. افراد مبتلا به آلرژی یا با سابقه خانوادگی آلرژی بیشتر در معرض ابتلا به آسم شغلی هستند.

اجتناب از محرک‌های شغلی بخش مهمی از مدیریت و درمان آسم شغلی است.به غیر از این، درمان آسم شغلی مشابه درمان انواع دیگر آسم است و به طور کلی شامل مصرف دارو‌هایی برای کاهش علائم است.

علائم

علائم آسم شغلی مشابه علائم ناشی از انواع دیگر آسم است. علائم و نشانه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خس خس سینه، گاهی اوقات فقط در شب
  • سرفه کردن
  • تنگی نفس
  • احساس فشار در سینه

سایر علائم و نشانه‌های همراه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آبریزش بینی
  • گرفتگی بینی
  • سوزش چشم و اشک ریزش

علائم آسم شغلی به ماده‌ای که در معرض آن قرار می‌گیرید، مدت زمان و تعداد دفعات تماس شما و سایر عوامل بستگی دارد. علائم شما ممکن است:

  • با پیشرفت هفته کاری بدتر می‌شوید، در تعطیلات آخر هفته و تعطیلات از بین می‌روید و زمانی که به سر کار برگشتید، عود کنید.
  • هم در محل کار و هم در خارج از محل کار رخ می‌دهد.
  • به محض اینکه در محل کار در معرض یک ماده محرک آسم قرار گرفتید یا فقط پس از یک دوره قرار گرفتن منظم در معرض این ماده شروع کنید.
  • هر چه مدت طولانی‌تری در معرض ماده ایجاد‌کننده آسم باشید، احتمال اینکه علائم آسم طولانی مدت یا دائمی داشته باشید بیشتر می‌شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر علائم شما بدتر شد، فوراً به دنبال درمان پزشکی باشید. حملات شدید آسم می‌تواند تهدید‌کننده زندگی باشد. علائم و نشانه‌های حمله آسم که نیاز به درمان اورژانسی دارد عبارتند از:

  • بدتر شدن سریع تنگی نفس یا خس خس سینه
  • هیچ بهبودی حتی پس از استفاده از یک استنشاق سریع تسکین دهنده وجود ندارد
  • تنگی نفس حتی با حداقل فعالیت

علل

بیش از ۲۵۰ ماده در محل کار به عنوان عوامل احتمالی آسم شغلی شناسایی شده است. این مواد عبارتند از:

  • مواد حیوانی مانند پروتئین‌های موجود در شوره، مو، خز، بزاق و مواد زائد بدن.
  • مواد شیمیایی مورد استفاده در ساخت رنگ، لاک، چسب، لمینت و رزین لحیم کاری. نمونه‌های دیگر عبارتند از مواد شیمیایی مورد استفاده برای ساخت عایق، مواد بسته‌بندی، و تشک‌های فوم و اثاثه یا لوازم داخلی.
  • آنزیم‌های مورد استفاده در شوینده‌ها و نرم‌کننده‌های آرد.
  • فلزات، به ویژه پلاتین، کروم و سولفات نیکل.
  • مواد گیاهی، از جمله پروتئین‌های موجود در لاتکس لاستیک طبیعی، آرد، غلات، پنبه، کتان، کنف، چاودار، گندم و پاپائین – یک آنزیم گوارشی مشتق شده از پاپایا.
  • محرک‌های تنفسی مانند گاز کلر، دی اکسید گوگرد و دود.

علائم آسم زمانی شروع می‌شود که ریه‌های شما تحریک می‌شوند (التهاب). التهاب باعث واکنش‌های متعددی می‌شود که راه‌های هوایی را محدود می‌کند و تنفس را دشوار می‌کند. در آسم شغلی، التهاب ریه ممکن است با واکنش آلرژیک به یک ماده، که معمولاً در طول زمان ایجاد می‌شود، ایجاد شود. روش دیگر ایجاد بیماری، استنشاق دود ناشی از یک ماده محرک ریه، مانند کلر است که می‌تواند علائم آسم فوری را در غیاب آلرژی ایجاد کند.

عوامل خطر

شدت قرار گرفتن در معرض خطر ابتلا به آسم شغلی را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، در صورتی که:

  • آلرژی یا آسم موجود دارید. اگرچه این می‌تواند خطر ابتلا را افزایش دهد، بسیاری از افرادی که آلرژی یا آسم دارند کار‌هایی را انجام می‌دهند که آن‌ها را در معرض محرک‌های ریه قرار می‌دهد و هرگز علائمی ندارند.
  • آلرژی یا آسم در خانواده شما وجود دارد. والدین شما ممکن است استعداد ژنتیکی برای آسم را منتقل کنند.
  • شما روی محرک‌های شناخته شده آسم کار می‌کنید. برخی از مواد به عنوان محرک ریه و محرک آسم شناخته شده‌اند.
  • سیگار می‌کشید: سیگار کشیدن خطر ابتلا به آسم را در صورت قرار گرفتن در معرض انواع خاصی از مواد محرک افزایش می‌دهد.

مشاغل پرخطر

تقریباً در هر محیط کاری امکان ابتلا به آسم شغلی وجود دارد. اما اگر در مشاغل خاصی کار کنید، خطر شما بیشتر است. برخی از پرخطرترین مشاغل و مواد تولید‌کننده آسم مرتبط با آن‌ها شامل موارد زیر است:

شغل‌هامواد مولد آسم
صنایع چسب‌سازیمواد شیمیایی
نگهبانان حیوانات، دامپزشکانپروتئین‌های حیوانی
نانوایان، آسیابانان، کشاورزاندانه غلات
قالی بافانرنگهای گیاهی
کارگران فلزیکبالت، نیکل
کارگران تولید مواد غذاییپودر شیر، پودر تخم مرغ
کارگران جنگل، نجار، کابینت سازخاک اره
آرایشگاه‌هارنگ‌ها
کارمندان خدمات درمانیلاتکس و مواد شیمیایی
کارگران داروسازی، نانوایاندارو‌ها، آنزیم‌ها
پردازنده‌های غذا‌های دریاییشاه ماهی، خرچنگ
اسپری نقاش، نصاب عایق، کارگران صنایع پلاستیک و فوم، جوشکار‌ها، فلزکاران، تولیدکنندگان مواد شیمیایی، گردانندگان شلاکمواد شیمیایی
کارگران نساجیرنگ، پلاستیک
استفاده‌کنندگان از پلاستیک یا رزین اپوکسی، تولید‌کنندگان مواد شیمیاییمواد شیمیایی

 

پیشگیری

بهترین راه برای پیشگیری از آسم شغلی این است که محل کار، سطح قرار گرفتن کارگران در معرض مواد شیمیایی و سایر موادی را که ممکن است حساسیت‌زا یا تحریک‌کننده باشند، کنترل کنند. چنین اقداماتی می‌تواند شامل اجرای روش‌های کنترل بهتر برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض، استفاده از مواد کمتر مضر و تهیه تجهیزات حفاظت فردی (PPE) برای کارگران باشد.

اگرچه ممکن است برای تسکین علائم و کنترل التهاب مرتبط با آسم شغلی به دارو‌ها اعتماد کنید، می‌توانید چندین کار را به تنهایی برای حفظ سلامت کلی و کاهش احتمال حملات انجام دهید:

  • اگر سیگار می‌کشید، آن را ترک کنید. عالوه بر سایر فواید سلامتی، عدم سیگار کشیدن ممکن است به پیشگیری یا کاهش علائم آسم شغلی کمک کند.
  • واکسن آنفولانزا بزنید. این می‌تواند به پیشگیری از بیماری کمک کند.
  • از دارو‌های ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDS) و سایر دارو‌هایی که ممکن است علائم را بدتر کنند خودداری کنید.
  • کاهش وزن. برای افرادی که چاق هستند، کاهش وزن می‌تواند به بهبود علائم و عملکرد ریه کمک کند.

تشخیص

تشخیص آسم شغلی مشابه تشخیص سایر انواع آسم است. با این حال، پزشک همچنین سعی خواهد کرد تشخیص دهد که آیا یک ماده محل کار باعث علائم شما می‌شود یا خیر و چه چیزی ممکن است باشد.

تشخیص آسم باید با تست‌های عملکرد ریه (ریوی) و تست پوستی آلرژی تایید شود. پزشک ممکن است آزمایش خون، اشعه ایکس یا آزمایشات دیگر را برای رد علتی غیر از آسم شغلی تجویز کند.

تست عملکرد ریه

ممکن است پزشک از شما بخواهد که تست‌های عملکرد ریه را انجام دهید. این شامل:

  • اسپیرومتری. این آزمایش غیرتهاجمی که میزان تنفس شما را اندازه می‌گیرد، بهترین آزمایش برای تشخیص آسم است. در طول این آزمایش ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای، نفس عمیق می‌کشید و به زور بازدم را درون یک شلنگ متصل به دستگاهی به نام اسپیرومتر بیرون می‌دهید. اگر برخی از اندازه‌گیری‌های کلیدی برای یک فرد در سن و جنس شما پایین‌تر از حد طبیعی باشد، ممکن است راه‌های هوایی شما به دلیل التهاب مسدود شود – یکی از علائم کلیدی آسم.

پزشک از شما می‌خواهد یک داروی گشادکننده برونش که در درمان آسم استفاده می‌شود، استنشاق کنید، سپس تست اسپیرومتری را دوباره انجام دهید. اگر اندازه‌گیری‌های شما به طور قابل توجهی بهبود یابد، به احتمال زیاد آسم دارید.

  • اندازه‌گیری اوج جریان: ممکن است پزشک از شما بخواهد که یک دستگاه دستی کوچک همراه داشته باشید که میزان سرعت شما را اندازه‌گیری می‌کند که هوا را از ریه‌های خود خارج کنید (پیک فلومتر). هر چه آهسته‌تر بازدم کنید، وضعیت شما بدتر می‌شود. احتمالاً از شما خواسته می‌شود که از پیک دبی متر خود در فواصل زمانی انتخاب شده در ساعات کاری و غیر کاری استفاده کنید. اگر در زمان دوری از محل کار تنفس شما به میزان قابل توجهی بهبود می‌یابد، ممکن است به آسم شغلی مبتلا باشید.

آزمایشات برای علل آسم شغلی

پزشک شما ممکن است آزمایشاتی را انجام دهد تا ببیند آیا شما به مواد خاصی واکنش نشان می‌دهید یا خیر. این شامل:

  • تست‌های پوستی آلرژی پزشکان پوست شما را با عصاره‌های آلرژیک خالص شده می‌کشند و پوست شما را برای علائم واکنش آلرژیک مشاهده می‌کنند. از این آزمایشات نمی‌توان برای تشخیص حساسیت به مواد شیمیایی استفاده کرد، اما ممکن است در ارزیابی حساسیت به شوره حیوانات، کپک، کنه‌های گرد و غبار و لاتکس مفید باشد.
  • تست چالش. شما یک آئروسل حاوی مقدار کمی از یک ماده شیمیایی مشکوک را استنشاق می‌کنید تا ببینید آیا باعث ایجاد واکنش می‌شود یا خیر. پزشکان عملکرد ریه شما را قبل و بعد از دادن آئروسل آزمایش می‌کنند تا ببینند آیا بر توانایی تنفس شما تأثیر می‌گذارد یا خیر.

درمان

اجتناب از مواد شیمیایی محل کار که باعث علائم شما شده، بسیار مهم است.

هنگامی که به یک ماده حساس می‌شوید، مقادیر اندک ممکن است علائم آسم را تحریک کند، حتی اگر از ماسک یا دستگاه تنفسی استفاده کنید.

هدف از درمان پیشگیری از علائم و توقف حمله آسم در حال پیشرفت است. ممکن است برای درمان موفقیت‌آمیز به دارو نیاز داشته باشید. دستورالعمل‌های دارویی مشابهی برای درمان آسم شغلی و غیر شغلی استفاده می‌شود.

داروی مناسب برای شما به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله سن، علائم، محرک‌های آسم و آنچه که به نظر می‌رسد برای تحت کنترل نگه داشتن آسم شما بهترین کار را دارد.

دارو‌ها عبارتند از:

دارو‌های کنترل طولانی مدت

  • کورتیکواستروئید‌های استنشاقی کورتیکواستروئید‌های استنشاقی التهاب را کاهش داده و خطر عوارض جانبی نسبتاً کمی دارند.
  • اصلاح‌کننده‌های لکوترین: این دارو‌های کنترل‌کننده جایگزینی برای کورتیکواستروئید‌ها هستند.
  • آگونیست‌های بتا طولانی اثر (LABAs). LABA راه‌های هوایی را باز می‌کند و التهاب را کاهش می‌دهد. برای آسم، LABA به طور کلی فقط باید همراه با یک کورتیکواستروئید استنشاقی مصرف شود.
  • استنشاقی ترکیبی این دارو‌ها حاوی یک LABA و یک کورتیکواستروئید هستند.

دارو‌های تسکین سریع و کوتاه مدت

  • آگونیست‌های بتا کوتاه اثر. این دارو‌ها علائم را در هنگام حمله آسم کاهش می‌دهند.
  • کورتیکواستروئید‌های خوراکی و داخل وریدی. این‌ها التهاب راه هوایی را برای آسم شدید تسکین می‌دهند. در دراز مدت، عوارض جانبی جدی ایجاد می‌کنند.

اگر متوجه شدید که مجبورید بیشتر از آنچه پزشک توصیه کرده است از یک استنشاق سریع استفاده کنید، ممکن است لازم باشد داروی کنترل طولانی مدت شما تنظیم شود.

همچنین، اگر آسم شما توسط آلرژی تحریک یا تشدید شود، ممکن است از درمان آلرژی بهره‌مند شوید. درمان‌های آلرژی شامل اسپری‌های خوراکی و بینی آنتی هیستامین‌ها و ضد احتقان‌ها می‌باشد.

<سایت یک پزشک / منبع

Share

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

5 − 3 =