بیماری ام اس MS یا ملتیپل اسکلروزیس یا اسکلروز چندگانه چه علائم و عللی دارد؟ تشخیص و درمان آن

بیماری ام اس MS یا ملتیپل اسکلروزیس یا اسکلروز چندگانه چه علائم و عللی دارد؟ تشخیص و درمان آن

به گزارش مجله اینترنتی توزلو به نقل ازیگ پزشک

مالتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری بالقوه ناتوان‌کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است.

در بیماری‌ ام اس، سیستم ایمنی به غلاف محافظ (میلین) که رشته‌های عصبی را می‌پوشاند حمله می‌کند و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بقیه بدن می‌شود. در نهایت، این بیماری می‌تواند باعث آسیب دائمی یا زوال اعصاب شود.

علائم و نشانه‌های‌ ام اس بسیار متفاوت است و به میزان آسیب عصبی و اینکه کدام اعصاب تحت تأثیر قرار می‌گیرند بستگی دارد. برخی از افراد مبتلا به‌ام اس شدید ممکن است توانایی راه رفتن مستقل یا اصلاً از دست بدهند، در حالی که برخی دیگر ممکن است دوره‌های طولانی بهبودی را بدون علائم جدی و جدید تجربه کنند.

هیچ درمانی برای‌ام اس وجود ندارد. با این حال، درمان‌ها می‌توانند به تسریع بهبودی پس از حملات، اصلاح دوره بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.

علائم

علائم و نشانه‌های مالتیپل اسکلروزیس ممکن است از فردی به فرد دیگر و در طول دوره بیماری بسته به محل رشته‌های عصبی آسیب‌دیده بسیار متفاوت باشد.  مانند:

  • بی‌حسی یا ضعف در یک یا چند اندام که معمولاً در یک سمت بدن شما در یک زمان رخ می‌دهد، یا پا‌ها و تنه شما
  • احساس شوک الکتریکی که با حرکات خاص گردن، به ویژه خم شدن گردن به سمت جلو (نشانه لرمیت Lhermitte) رخ می‌دهد.
  • لرزش، عدم هماهنگی یا راه رفتن ناپایدار

مشکلات بینایی نیز رایج هستند، از جمله:

  • از دست دادن جزئی یا کامل بینایی، معمولاً در یک چشم در یک زمان، اغلب با درد در حین حرکت چشم
  • دوبینی طولانی مدت
  • تاری دید

علائم مالتیپل اسکلروزیس ممکن است شامل موارد زیر نیز باشد:

  • لکنت زبان
  • خستگی
  • سرگیجه
  • سوزن سوزن شدن یا درد در قسمت‌هایی از بدن شما
  • مشکلات در عملکرد جنسی، روده و مثانه

دوره بیماری

اکثر افراد مبتلا به‌ ام اس یک دوره بیماری عود – بهبود دارند. آن‌ها دوره‌هایی از علائم جدید یا عود را تجربه می‌کنند که در طی روز‌ها یا هفته‌ها ایجاد می‌شوند و پس از آن معمولاً تا حدی یا به طور کامل بهبود می‌یابد. این عود‌ها با دوره‌های آرام بهبودی بیماری همراه می‌شوند که می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول بکشد.

افزایش جزئی در دمای بدن می‌تواند به طور موقت علائم و نشانه‌های‌ام اس را بدتر کند، اما این‌ها عود بیماری واقعی محسوب نمی‌شوند.

حداقل ۵۰ درصد از مبتلایان به‌ام اس فذم عودکننده-فروکش‌کننده در نهایت طی ۱۰ تا ۲۰ سال پس از شروع بیماری دچار پیشرفت ثابت علائم، با یا بدون دوره بهبودی می‌شوند. این به عنوان‌ ام اس پیشرونده ثانویه شناخته می‌شود.

بدتر شدن علائم معمولاً شامل مشکلات حرکتی و راه رفتن است. میزان پیشرفت بیماری در افراد مبتلا به‌ام اس پیشرونده ثانویه بسیار متفاوت است.

برخی از افراد مبتلا به‌ام اس شروع تدریجی و پیشرفت مداوم علائم و نشانه‌ها را بدون هیچ گونه عود تجربه می‌کنند که به عنوان‌ام اس پیشرونده اولیه شناخته می‌شود.

علل

علت مالتیپل اسکلروزیس ناشناخته است. این یک بیماری خود ایمنی در نظر گرفته می‌شود که در آن سیستم ایمنی بدن به بافت‌های خود حمله می‌کند. در مورد‌ ام اس، این اختلال در عملکرد سیستم ایمنی، ماده چربی را که فیبر‌های عصبی مغز و نخاع (میلین) را می‌پوشاند و از آن محافظت می‌کند، از بین می‌برد.

میلین را می‌توان با پوشش عایق روی سیم‌های برق مقایسه کرد. هنگامی که میلین محافظ آسیب می‌بیند و فیبر عصبی در معرض دید قرار می‌گیرد، ممکن است پیام‌هایی که در طول آن رشته عصبی حرکت می‌کنند کند یا مسدود شوند.

مشخص نیست که چرا‌ ام اس در برخی افراد ایجاد می‌شود و در برخی دیگر نه. به نظر می‌رسد ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی مسئول این امر باشد.

عوامل خطر

این عوامل ممکن است خطر ابتلا به مالتیپل اسکلروزیس را افزایش دهند:

  • سن.ام اس ممکن است در هر سنی رخ دهد، اما شروع آن معمولا در حدود ۲۰ و ۴۰ سالگی رخ می‌دهد. با این حال، افراد جوانتر و مسن‌تر می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند.
  • ارتباط جنسی. زنان بیش از دو تا سه برابر بیشتر از مردان در معرض ابتلا به‌ ام اس عود‌کننده و فروکش‌کننده هستند.
  • سابقه خانوادگی. اگر یکی از والدین یا خواهر و برادر شما مبتلا به‌ ام اس بوده باشد، شما در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید.
  • عفونت‌های خاص: ویروس‌های مختلفی با‌ ام اس مرتبط شده‌اند، از جمله اپشتین بار، ویروسی که باعث مونونوکلئوز عفونی می‌شود.
  • نژاد. افراد سفید پوست، به ویژه آن‌هایی که تبار اروپای شمالی هستند، در معرض بالاترین خطر ابتلا به‌ام اس هستند. افراد آسیایی، آفریقایی یا بومی آمریکایی کمترین خطر را دارند.
  • اقلیم.ام اس در کشور‌های دارای آب و هوای معتدل، از جمله کانادا، شمال ایالات متحده، نیوزلند، جنوب شرقی استرالیا و اروپا بسیار شایع‌تر است.
  • ویتامین D. داشتن سطوح پایین ویتامین D و قرار گرفتن کم در معرض نور خورشید با خطر بیشتر ابتلا به‌ام اس مرتبط است.
  • برخی بیماری‌های خود ایمنی در صورت داشتن سایر اختلالات خودایمنی مانند بیماری تیروئید، کم خونی خطرناک، سوریازیس، دیابت نوع ۱ یا بیماری التهابی روده، خطر ابتلا به‌ام اس کمی بیشتر است.
  • سیگار کشیدن. سیگاری‌هایی که یک رویداد اولیه از علائمی را تجربه می‌کنند که ممکن است نشانه ام‌اس باشد، بیشتر از غیرسیگاری‌ها به یک رویداد دوم مبتلا می‌شوند که MS عودکننده و فروکش‌کننده را تأیید می‌کند.
بیماری شریان محیطی یا PAD چه علائمی دارد و چطور تشخیص داده می‌شود؟
بیشتر بخوانیم

عوارض

افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس نیز ممکن است دچار موارد زیر شوند:

  • سفتی یا اسپاسم عضلانی
  • فلج، به طور معمول در پا‌ها
  • مشکلات مثانه، روده یا عملکرد جنسی
  • تغییرات ذهنی، مانند فراموشی یا نوسانات خلقی
  • افسردگی
  • صرع

تشخیص

آزمایش خاصی برای‌ام اس وجود ندارد. در عوض، تشخیص مالتیپل اسکلروزیس اغلب به رد سایر شرایطی که ممکن است علائم و نشانه‌های مشابهی را ایجاد کنند، متکی است که به عنوان تشخیص افتراقی شناخته می‌شود.

پزشک شما احتمالاً با یک تاریخچه پزشکی و معاینه کامل شروع می‌کند. سپس پزشک شما ممکن است موارد زیر را توصیه کند:

  • آزمایش خون، برای کمک به رد سایر بیماری‌های با علائم مشابه‌ام اس. آزمایش‌هایی برای بررسی نشانگرهای زیستی خاص مرتبط با ام‌اس در حال حاضر در دست توسعه هستند و ممکن است به تشخیص این بیماری نیز کمک کنند.
  • آزمایش مایع مغزی نخاعی: که در آن نمونه کوچکی از مایع مغزی نخاعی برای تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی از کانال نخاعی شما خارج می‌شود. این نمونه می‌تواند ناهنجاری‌هایی را در آنتی بادی‌های مرتبط با‌ام اس نشان دهد. این آزمایش همچنین می‌تواند به رد عفونت و سایر بیماری‌هایی با علائم مشابه ام‌اس کمک کند.
  • MRI، که می‌تواند مناطقی از‌ ام اس (ضایعات) را در مغز و نخاع آشکار کند. ممکن است برای برجسته کردن ضایعاتی که نشان می‌دهند بیماری شما در مرحله فعال است، ماده حاجب داخل وریدی تزریق شود.
  • تست‌های پتانسیل برانگیخته، که سیگنال‌های الکتریکی تولید شده توسط سیستم عصبی شما را در پاسخ به محرک‌ها ثبت می‌کند. یک آزمایش پتانسیل برانگیخته ممکن است از محرک‌های بصری یا محرک‌های الکتریکی استفاده کند. در این آزمایش‌ها، شما یک الگوی دیداری متحرک را تماشا می‌کنید یا تکانه‌های الکتریکی کوتاهی به اعصاب پا‌ها یا بازو‌های شما اعمال می‌شود. الکترود‌ها سرعت حرکت اطلاعات در مسیر‌های عصبی شما را اندازه‌گیری می‌کنند.

در اکثر افراد مبتلا به‌ام اس عودکننده-فروکش‌کننده، تشخیص نسبتاً ساده و بر اساس الگوی علائم منطبق با بیماری است و با اسکن‌های تصویربرداری مغزی مانند MRI تأیید می‌شود.

تشخیص‌ام اس در افرادی که علائم غیر معمول یا بیماری پیشرونده دارند، می‌تواند دشوارتر باشد. در این موارد، آزمایشات بیشتر با تجزیه و تحلیل مایع نخاعی، پتانسیل‌های برانگیخته و تصویربرداری اضافی ممکن است مورد نیاز باشد.

درمان

هیچ درمانی برای مالتیپل اسکلروزیس وجود ندارد. درمان معمولاً بر تسریع بهبودی پس از حملات، کند کردن پیشرفت بیماری و مدیریت علائم‌ام اس متمرکز است. برخی از افراد چنان علائم خفیفی دارند که نیازی به درمان ندارند.

درمان حملات‌ام اس

  • کورتیکواستروئید‌ها مانند پردنیزون خوراکی و متیل پردنیزولون وریدی برای کاهش التهاب عصبی تجویز می‌شوند. عوارض جانبی ممکن است شامل بی‌خوابی، افزایش فشار خون، افزایش سطح گلوکز خون، نوسانات خلقی و احتباس مایعات باشد.
  • پلاسمافرز. بخش مایع خون (پلاسما) برداشته شده و از سلول‌های خونی جدا می‌شود. سپس سلول‌های خونی با محلول پروتئینی (آلبومین) مخلوط شده و به بدن شما بازگردانده می‌شوند. اگر علائم شما جدید، شدید و به استروئید‌ها پاسخ نداده باشد، ممکن است از تعویض پلاسما استفاده شود.

درمان‌های تسریع پیشرفت بیماری

برای‌ ام اس پیشرونده اولیه، ocrelizumab (Ocrevus) تنها درمان اصلاح‌کننده بیماری (DMT) مورد تایید FDA است. احتمال پیشرفت کسانی که این درمان را دریافت می‌کنند نسبت به کسانی که درمان نشده‌اند کمی کمتر است.

برای‌ام اس عودکننده-فروکش‌کننده، چندین درمان تعدیل‌کننده بیماری در دسترس است.

بیشتر پاسخ ایمنی مرتبط با‌ام اس در مراحل اولیه بیماری رخ می‌دهد. درمان تهاجمی با این دارو‌ها در اسرع وقت می‌تواند میزان عود را کاهش دهد، شکل‌گیری ضایعات جدید را کاهش دهد و به طور بالقوه خطر آتروفی مغز و تجمع ناتوانی را کاهش دهد.

بسیاری از درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری که برای درمان ام‌اس استفاده می‌شوند، خطرات سلامتی قابل توجهی دارند. انتخاب درمان مناسب برای شما بستگی به در نظر گرفتن دقیق عوامل زیادی دارد، از جمله مدت و شدت بیماری، اثربخشی درمان‌های قبلی‌ام اس، سایر مسائل بهداشتی، هزینه و وضعیت فرزندآوری.

تومور‌های نورواندوکرین پانکراس چه هستند و شیوه تشخیص و درمان و علائم آنها چیست؟
بیشتر بخوانیم

گزینه‌های درمانی برای‌ام اس عود‌کننده و فروکش‌کننده شامل دارو‌های تزریقی و خوراکی است.

درمان‌های تزریقی عبارتند از:

  • دارو‌های اینترفرون بتا : این دارو‌ها از رایج‌ترین دارو‌هایی هستند که برای درمان‌ام اس تجویز می‌شوند. آن‌ها در زیر پوست یا داخل ماهیچه تزریق می‌شوند و می‌توانند دفعات و شدت عود را کاهش دهند.

عوارض جانبی اینترفرون‌ها ممکن است شامل علائم شبه آنفولانزا و واکنش‌های محل تزریق باشد.

برای نظارت بر آنزیم‌های کبدی خود به آزمایش خون نیاز دارید زیرا آسیب کبدی یکی از عوارض جانبی احتمالی استفاده از اینترفرون است. افرادی که اینترفرون مصرف می‌کنند ممکن است آنتی بادی‌های خنثی‌کننده‌ای تولید کنند که می‌تواند اثربخشی دارو را کاهش دهد.

  • گلاتیرامر استات (کوپاکسون، گلاتوپا). این دارو ممکن است به جلوگیری از حمله سیستم ایمنی بدن شما به میلین کمک کند و باید زیر پوست تزریق شود. عوارض جانبی ممکن است شامل تحریک پوست در محل تزریق باشد.

درمان‌های خوراکی عبارتند از:

  • فینگولیمود (گیلنیا). این داروی خوراکی یک بار در روز میزان عود را کاهش می‌دهد.

شما باید ضربان قلب و فشار خون خود را به مدت شش ساعت پس از اولین دوز کنترل کنید زیرا ممکن است ضربان قلب شما کند شود. سایر عوارض جانبی عبارتند از عفونت‌های جدی نادر، سردرد، فشار خون بالا و تاری دید.

  • دی متیل فومارات (Tecfidera). این داروی خوراکی که دو بار در روز مصرف می‌شود، می‌تواند عود را کاهش دهد. عوارض جانبی ممکن است شامل گرگرفتگی، اسهال، حالت تهوع و کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون باشد. این دارو به نظارت منظم آزمایش خون نیاز دارد.
  • دیروکسیمل فومارات (Vumerity). این کپسول که دو بار در روز مصرف می‌شود، شبیه دی متیل فومارات است اما معمولاً عوارض جانبی کمتری ایجاد می‌کند. برای درمان اشکال عودکننده‌ام اس تایید شده است.
  • تری فلونوماید (Aubagio). این داروی خوراکی که یک بار در روز تجویز می‌شود، می‌تواند میزان عود را کاهش دهد. ‌تری فلونوماید می‌تواند باعث آسیب کبدی، ریزش مو و سایر عوارض جانبی شود. مصرف این دارو در مردان و زنان با نقایص مادرزادی همراه است. بنابراین، هنگام مصرف این دارو و تا دو سال پس از آن، از پیشگیری از بارداری استفاده کنید. زوج‌هایی که مایل به باردار شدن هستند باید با پزشک خود در مورد راه‌های دفع سریع دارو از بدن صحبت کنند. این دارو به نظارت منظم آزمایش خون نیاز دارد.
  • Siponimod (Mayzent). تحقیقات نشان می‌دهد که این داروی خوراکی که یک بار در روز تجویز می‌شود، می‌تواند میزان عود را کاهش دهد و به کند کردن پیشرفت‌ام اس کمک کند. همچنین برای‌ام اس پیشرونده ثانویه تایید شده است. عوارض جانبی احتمالی شامل عفونت‌های ویروسی، مشکلات کبدی و کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون است. سایر عوارض جانبی احتمالی شامل تغییر در ضربان قلب، سردرد و مشکلات بینایی است. سیپونیمود برای جنین در حال رشد مضر است، بنابراین زنانی که ممکن است باردار شوند باید هنگام مصرف این دارو و تا ۱۰ روز پس از قطع دارو از روش‌های پیشگیری از بارداری استفاده کنند. برخی ممکن است نیاز به کنترل ضربان قلب و فشار خون به مدت شش ساعت پس از اولین دوز داشته باشند. این دارو به نظارت منظم آزمایش خون نیاز دارد
  • کلادریبین (Mavenclad). این دارو به طور کلی به عنوان خط دوم درمان برای مبتلایان به‌ام اس عود‌کننده و فروکش‌کننده تجویز می‌شود. همچنین برای‌ام اس پیشرونده ثانویه تایید شده. این دارو در دو دوره درمانی، در یک دوره دو هفته‌ای و در طول دو سال تجویز می‌شود. عوارض جانبی شامل عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی، سردرد، تومور‌ها، عفونت‌های جدی و کاهش سطح گلبول‌های سفید خون است. افرادی که عفونت‌های مزمن فعال یا سرطان دارند نباید از این دارو استفاده کنند و همچنین زنان باردار یا شیرده نباید این دارو را مصرف کنند. مردان و زنان باید هنگام مصرف این دارو و تا شش ماه بعد از پیشگیری از بارداری استفاده کنند. ممکن است در حین مصرف کلادریبین نیاز به نظارت با آزمایش خون داشته باشید.

درمان‌های تزریقی شامل:

  • Ocrelizumab (Ocrevus). این داروی آنتی بادی مونوکلونال انسانی تنها داروی تایید شده توسط FDA برای درمان هر دو نوع عود‌کننده و پیشرونده اولیه‌ام اس است. کارآزمایی‌های بالینی نشان داد که میزان عود را در بیماری عودکننده کاهش می‌دهد و بدتر شدن ناتوانی را در هر دو شکل بیماری کاهش می‌دهد.

Ocrelizumab از طریق انفوزیون داخل وریدی توسط یک متخصص پزشکی داده می‌شود. عوارض جانبی مربوط به تزریق ممکن است شامل تحریک در محل تزریق، فشار خون پایین، تب و حالت تهوع و غیره باشد. برخی از افراد، از جمله افرادی که دارای عفونت هپاتیت B هستند، ممکن است نتوانند اکرلیزوماب مصرف کنند. Ocrelizumab همچنین ممکن است خطر ابتلا به عفونت‌ها و برخی از انواع سرطان، به ویژه سرطان سینه را افزایش دهد.

  • ناتالیزوماب. این دارو برای جلوگیری از حرکت سلول‌های ایمنی بالقوه آسیب‌رسان از جریان خون به مغز و نخاع طراحی شده است. ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به‌ام اس شدید به عنوان خط اول درمان یا در برخی دیگر به عنوان خط دوم درمان در نظر گرفته شود.
چه چیزهایی باعث سقط جنین می‌شوند؟ چطور می‌شود از آن پیشگیری کرد؟ مراحل تشخیص
بیشتر بخوانیم

این دارو خطر یک عفونت ویروسی بالقوه جدی مغز به نام لکوانسفالوپاتی چند کانونی پیشرونده (PML) را در افرادی که از نظر آنتی بادی برای عامل ایجاد‌کننده ویروس PML JC مثبت هستند، افزایش می‌دهد. افرادی که آنتی بادی ندارند در معرض خطر بسیار کم PML هستند.

  • آلمتوزوماب (کامپات، لمترادا). این دارو با هدف قرار دادن پروتئین روی سطح سلول‌های ایمنی و کاهش گلبول‌های سفید خون به کاهش عود بیماری‌ام اس کمک می‌کند. این اثر می‌تواند آسیب عصبی بالقوه ناشی از گلبول‌های سفید را محدود کند. اما خطر ابتلا به عفونت‌ها و اختلالات خودایمنی، از جمله خطر بالای بیماری‌های خودایمنی تیروئید و بیماری نادر کلیوی با واسطه ایمنی را نیز افزایش می‌دهد.

درمان با آلمتوزوماب شامل ۵ روز متوالی انفوزیون دارو و سپس سه روز دیگر انفوزیون یک سال بعد است. واکنش‌های انفوزیون با آلمتوزوماب رایج است.

این دارو فقط از ارائه‌دهندگان ثبت شده در دسترس است و افرادی که با این دارو درمان می‌شوند باید در یک برنامه ویژه نظارت بر ایمنی دارو ثبت نام کنند. آلمتوزوماب معمولاً برای مبتلایان به‌ام اس تهاجمی یا به عنوان خط دوم درمان برای بیمارانی که دارو‌های دیگری برای‌ام اس را شکست داده‌اند توصیه می‌شود.

درمان علائم و نشانه‌های‌ ام اس

فیزیوتراپی برای‌ام اس

فیزیوتراپی می‌تواند قدرت عضلانی ایجاد کند و برخی از علائم‌ام اس را کاهش دهد.

  • فیزیوتراپی: یک فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر می‌تواند تمرینات کششی و تقویتی را به شما آموزش دهد و به شما نشان دهد که چگونه از دستگاه‌ها برای سهولت در انجام کار‌های روزانه استفاده کنید.

فیزیوتراپی همراه با استفاده از وسایل کمک حرکتی در صورت لزوم می‌تواند به مدیریت ضعف پا و سایر مشکلات راه رفتن که اغلب با‌ام اس مرتبط است کمک کند.

  • شل‌کننده‌های عضلانی ممکن است سفتی یا اسپاسم ماهیچه‌ای دردناک یا غیرقابل کنترل، به‌ویژه در پا‌ها را تجربه کنید. شل‌کننده‌های عضلانی مانند باکلوفن، تیزانیدین و سیکلوبنزاپرین ممکن است کمک کنند.
  • دارو‌هایی برای کاهش خستگی آمانتادین، مودافینیل (Provigil) و متیل فنیدات (ریتالین) ممکن است در کاهش خستگی مرتبط با‌ام اس مفید باشند. برخی از دارو‌های مورد استفاده برای درمان افسردگی، از جمله مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین، ممکن است توصیه شوند.
  • دارو برای افزایش سرعت راه رفتن. دافامپریدین (Ampyra) ممکن است به افزایش اندکی سرعت راه رفتن در برخی افراد کمک کند. افرادی که سابقه تشنج یا اختلال عملکرد کلیه دارند نباید از این دارو استفاده کنند.
  • سایر دارو‌ها. همچنین ممکن است برای افسردگی، درد، اختلال عملکرد جنسی، بی‌خوابی و مشکلات کنترل مثانه یا روده که با‌ام اس مرتبط هستند، دارو‌ها تجویز شود.

شیوه زندگی و درمان‌های خانگی

برای کمک به تسکین علائم و نشانه‌های‌ام اس، سعی کنید:

  • استراحت کافی داشته باشید: به عادات خواب خود نگاه کنید تا مطمئن شوید که بهترین خواب ممکن را دارید. برای اطمینان از خواب کافی، ممکن است لازم باشد برای اختلالات خواب مانند آپنه انسدادی خواب مورد ارزیابی قرار بگیرید – و احتمالاً تحت درمان قرار بگیرید.
  • ورزش. اگر‌ ام اس خفیف تا متوسط ​​دارید، ورزش منظم می‌تواند به بهبود قدرت، تون عضلانی، تعادل و هماهنگی شما کمک کند. اگر گرما شما را آزار می‌دهد، شنا یا سایر ورزش‌های آبی گزینه‌های خوبی هستند. سایر انواع ورزش‌های خفیف تا متوسط ​​توصیه شده برای افراد مبتلا به‌ام اس عبارتند از: پیاده روی، حرکات کششی، ایروبیک کم تاثیر، دوچرخه سواری ثابت، یوگا و تای چی.
  • آرام سازی و ریلکسیشن. علائم‌ام اس اغلب با افزایش دمای بدن در برخی از افراد مبتلا به‌ام اس بدتر می‌شود. اجتناب از قرار گرفتن در معرض گرما و استفاده از وسایلی مانند روسری یا جلیقه خنک‌کننده می‌تواند مفید باشد.
  • یک رژیم غذایی متعادل بخورید. از آنجایی که شواهد کمی برای حمایت از یک رژیم غذایی خاص وجود دارد، متخصصان یک رژیم غذایی به طور کلی سالم را توصیه می‌کنند. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ویتامین D ممکن است برای افراد مبتلا به‌ام اس فواید بالقوه داشته باشد.
  • تسکین استرس. استرس ممکن است علائم و نشانه‌های شما را تحریک یا بدتر کند. یوگا، تای چی، ماساژ، مدیتیشن یا تنفس عمیق ممکن است کمک‌کننده باشد.

<سایت یک پزشک / منبع

Share

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شانزده − 13 =